Η σχολική γιορτή για την 25η Μαρτίου, του 6ου Γυμνασίου Γλυφάδας, δεν ήταν απλώς μια εκδήλωση μνήμης. Ήταν ένα ταξίδι στην Ιστορία, μια υπενθύμιση της ελληνικής ψυχής, της λεβεντιάς, αλλά και των δυσκολιών που πέρασε το έθνος για να φτάσει ως εδώ. Η λαμπρή γιορτή της εθνικής επετείου πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη από μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του σχολείου στις 24 Μαρτίου.  Το θεατρικό δρώμενο «Ξύπνα Ραγιά» που περιλάμβανε διαλόγους, αφηγήσεις, ποιήματα και τραγούδια είναι βασισμένο στο θεατρικό έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιακώβου Καμπανέλλη. 

 Οι μαθητές και οι μαθήτριες εκτός από την αφήγηση γεγονότων του 1821, αναπαρέστησαν  ήρωες της επανάστασης και μίλησαν για αυτούς. Επίσης, με τη συνοδεία της μαθητικής χορωδίας διέδωσαν έμμεσα το μήνυμα της 25ης Μαρτίου και της εξέγερσης των Ελλήνων ενάντια στον οθωμανικό ζυγό. Έχοντας μόνο έναν στόχο, την ελευθερία, οι πρόγονοί μας θυσίασαν την ζωή τους για ένα καλύτερο αύριο για τον ελληνικό λαό. Με μόνο ένα σύνθημα στο μυαλό, Ελευθερία ή Θάνατος, δεν δίστασαν να διεκδικήσουν την ελευθερία τους, παρά τη μεγάλη στρατιωτική διαφορά ανάμεσα σε αυτούς και στον οθωμανικό στρατό.

 Η εορτή ξεκίνησε με τον Ακάθιστο Ύμνο από τη χορωδία και μετά ακολούθησε μια μικρή εισαγωγή από τις δύο αφηγήτριες-πρωταγωνίστριες του θεατρικού, με σκοπό να κάνουν μια αναφορά στα γεγονότα που προηγήθηκαν της μεγάλης επανάστασης. Έπειτα στη σκηνή ανέβηκε ένας μαθητής, υποδυόμενος τον Ρήγα Βελεστινλή, ο οποίος προετοίμασε το έδαφος για την ελληνική επανάσταση καλλιεργώντας στα μυαλά των ταλαιπωρημένων Ελλήνων ιδέες για τη σημασία της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας. Στη συνέχεια η χορωδία  απέδωσε τον «Θούριο», τον πασίγνωστο και εμβληματικό ύμνο που σημάδεψε την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης, δίνοντας δύναμη και κουράγιο στους Έλληνες αγωνιστές.

 Η Β’ σκηνή ξεκινάει με την παρουσία του Ραγιά και στη συνέχεια μαθητές της Α’ τάξης απήγγειλαν ποιήματα μεγάλων ποιητών κρατώντας στα χέρια τους γραμμένες πάνω σε ένα χαρτόνι όλες τις αξίες για τις οποίες αγωνίστηκαν και πολέμησαν οι Έλληνες επαναστάτες, ενώ ιδιαίτερη μνεία έγινε στην επέτειο 200 χρόνων από την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου. Παράλληλα η χορωδία  συγκίνησε ερμηνεύοντας το τραγούδι  «Τσάμικος» και λίγο πριν το τέλος της σκηνής παρουσιάστηκε ένα  σχετικό βίντεο για την πολιορκία και την έξοδο του Μεσολογγίου.

 Η Γ’ σκηνή, περίεχε μια μικρή αφήγηση των γεγονότων της επανάστασης, δίνοντας έμφαση σε γεγονότα και μάχες όπως η μάχη στο Μανιάκι εναντίον του Ιμπραήμ, όπου ο θρυλικός Παπαφλέσσας με τα παλικάρια του, αν και πολύ λιγότεροι σε αριθμό, έδωσαν μια μάχη που μόνο συναισθήματα περηφάνιας και θαυμασμού δημιουργούν στο έθνος έως σήμερα και για πάντα. Η σκηνή ολοκληρώθηκε με βίντεο όπου η αναφορά στη στάση των Μεγάλων Δυνάμεων ανέδειξε τις προκλήσεις εκείνης της εποχής.

 Στη Δ’ σκηνή εμφανίζονται ξανά οι δύο αφηγήτριες και παρουσιάζουν τη νέα φάση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, ύστερα από την ανεξαρτητοποίηση της χώρας. Δίνεται έμφαση στην πολιτική αστάθεια της χώρας μετά την δολοφονία του Καποδίστρια έως την άφιξη του βασιλιά Όθωνα, που ήταν τοποθετημένος από τις μεγάλες δυνάμεις. Τονίζεται ακόμη η δυσαρέσκεια του λαού , ο οποίος απαιτούσε από τον βασιλιά να παραχωρήσει σύνταγμα , ως έναν τρόπο προστασίας από τις υπερεξουσίες του ίδιου και ελπίζοντας σε ένα καλύτερο και πιο όμορφο μέλλον.

 Η πέμπτη σκηνή ξεκινάει με την ερμηνεία του συγκινητικού τραγουδιού «Φίλοι και αδέλφια» από την χορωδία, ενός τραγουδιού αναφερόμενου στα γεγονότα της επανάστασης της  3ης Σεπτεμβρίου του 1843, όπου όλος ο λαός της Αθήνας ανεξαρτήτως ηλικίας , επαγγέλματος και φύλου συγκεντρώθηκε έξω από τα ανάκτορα, απαιτώντας την παραχώρηση Συντάγματος. Ύστερα ακολουθεί η ευχάριστη σκηνή με το άγαλμα του Κολοκοτρώνη και το τραγούδι “Τσάμικος”. Καθώς το έργο φθάνει στο τέλος του, παρουσιάζεται ένα ακόμη ισχυρό μήνυμα, ότι η 25η Μαρτίου δεν αποτελεί μόνο μια ιστορική επέτειο, αλλά και μια ευκαιρία για προβληματισμό και αναστοχασμό πάνω στις αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Το έργο κλείνουν τρεις μαθήτριες της Γ’ τάξης διαβάζοντας το κείμενο «Οι Δικοί μου Ήρωες» αποτίοντας φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης όχι μόνο στους αγωνιστές της Επανάστασης, αλλά και στους ήρωες που ζουν ανάμεσά μας και μας εμπνέουν με τον δυναμισμό και τη στάση ζωής τους. Κατόπιν σε κλίμα πανηγυρικό οι μαθητές και οι μαθήτριες του χορευτικού χόρεψαν συρτό καλαματιανό, τσάμικο, ζωναράδικο και χασάπικο ενθουσιάζοντας τους παρευρισκόμενους με τον ρυθμό και την ζωντάνια τους.

 Αξιοσημείωτη ήταν η στιγμή λίγο πριν τον Εθνικό Ύμνο, όπου απλώθηκε η σιωπή αλλά και η σκέψη ότι η ελευθερία δεν είναι ποτέ δεδομένη, αλλά είναι το αποτέλεσμα θυσιών, αγώνα, αίματος και μιας πίστης που δε λύγισε ποτέ.

Αυτή η σκέψη που  θυμίζει πως η Ιστορία δεν είναι απλά κάτι που διαβάζουμε στα βιβλία,αλλά κάτι που ζει μέσα μας, στις αξίες που κουβαλάμε και στις επιλογές που κάνουμε.

 Ας κρατήσουμε κάτι από αυτή τη θυσία. Όχι μόνο σαν ιστορική ανάμνηση, αλλά ως στάση ζωής. Για να μπορούμε να κοιτάζουμε μπροστά με το ίδιο θάρρος και την ίδια αποφασιστικότητα.

 Την εορτή επιμελήθηκαν οι καθηγήτριες Σωτηρία Χριστινίδου και Βασιλική Κεραμιδιώτη, τη χορωδία συντόνισε η καθηγήτρια Εύη Καριτζή, ενώ τους χορούς δίδαξε ο καθηγητής Λάμπρος Αθανασόπουλος. Την καλλιτεχνική επιμέλεια της γιορτής ανέλαβε ο καθηγητής Νίκος Γιαμαλάκης.